قرار است در اولین فرصت و در صورتی‌که ابر و باد و مه و خورشید و فلک دست در دست هم دهند، سرعت اینترنت کشور افزایش یابد؛ باور کنید!

این را نه تنها یک مدیر که همه مدیران و مسوولان و وزیران و وکیلان وعده داده‌اند که به‌زودی و چنانچه این‌چنین شود و آن‌چنان، سرعت اینترنت کشور افزایش می‌یابد و امکان دسترسی به این وب جهانی راحت‌تر می‌شود.

افزایش دسترسی به اینترنت وعده‌ای است که قرار بود با اعطای مجوز PAP، ISDPها، وایمکس و 3G بیشتر شود و قرار است با راه‌اندازی رینگ فیبرنوری دریای خزر، مترو اترنت و عرضه ADSL از سوی مخابرات بیشتر هم شود اما شما منتظر نمانید.

افزایش سرعت دسترسی به اینترنت به رویای خامی می‌ماند که حتی وعده دولت الکترونیکی دولتیان هم محقق شود اما باز هم به‌صورت واقعی نصیب کاربران نمی‌شود و باید قناعت کنید تا با همین سرعت‌های لاک‌پشتی امور اداری خود را از جوی باریک اینترنت انجام دهید.

بستر اینترنت کشور روی باند باریکی است که هنوز تا رسیدن به باند پهن مورد نظر استانداردهای دنیا و آنچه که در محاسبات جهانیان محاسبه می‌شود کلی فاصله دارد و قرار است میزان دسترسی در کشور را با فرمول بومی که شرکت فناوری اطلاعات به دنبال آن است و به ارتباطات دایل‌آپ و GPRS هم تمسک یافته، محاسبه کند.

البته سرعت این اینترنت لاک‌‌پشتی هرقدر هم که افزایش یابد در نهایت کاربر خانگی از آن بهره نخواهد برد و تنها وعده‌ای است که شاید بتوان به اجرای آن امید داشت اما به زودی محقق نخواهد شد زیرا مصوبه‌ای در ایران وجود دارد مبنی بر محدودیت عرضه اینترنت بیش از 128 کیلوبیت به مشترکان خانگی که هرگز اجازه نخواهد داد کاربران خانگی بیشتر از این میزان سرعت برخوردار شوند مگر به همت لابی، پارتی، کارت دانشجویی و نامه شرکت.

افزایش دسترسی به اینترنت را همه مدیران با توجه به جایگاه و رابطه کار خود با آن وعده می‌دهند اما این‌ها همه وعده‌هایی است که برخاسته از کرسی‌های مدیریتی است و زمانی‌که اثر واقعی آن را تک تک کاربران در نحوه دسترسی‌های خود مشاهده کردند باید آن را باور کرد و تلاش این مدیران را ستود.